Yazdığım Her Kelimede Sen Varsın

Ayrılığın başlamasıyla birlikte yola son hız devam ediyoruz. Bana eşlik eden yolcuların beni anlamasını beklemiyorum. Zaten bu durum umurumda değil. Gözyaşlarım bana ait inceden süzülen ki… Kimseyi ilgilendirmiyor. Hatta anlam yüklüyken bu yükün sadece bana ait olduğunu bilmek ayrı derinden zedeliyor beni.

Saatler bir kenara saniyeler geçmek bilmiyor. Hani zaman durdurulmuş gibi bir his var içimde, ucu bucağı gelmeyen. İçimdeki ses kucağımdaki tüm taşları dökerken zamana, kadere, yaşadıklarıma ve yaşamak zorunda kalacaklarıma sırtımı dönüyorum umarsızca. Gitmek, bırakmak, geride bırakmak bir zorunluluk mu?

Yol boyunca zindana atılmış bir garip gibi her ânımı bir kenara yazıyorum. Yazdıklarım küçük cümlelerde adını anmasam da her bir kelimesinde sen varsın. Senin duyguların, senin sevgin, senin inceliğin, senin güzelliğin var. Her cümle seni anlatıyor. Öyle ki bunları okuyan senin ismini haykıracak kadar net ve sade.

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Zaman kavramını bıraktım yol kenarında seninle birlikte. Belki de mevsimler geçti içimde, ayrılık sonrası birkaç saat içerisinde. Yoksa yıllar mı geçti, yaşlanmış hissediyorum kendimi. Üstelik mutluluğumu, huzurumu bıraktım ben orada senin gözyaşlarına eşlik eden. Hissettiklerin hissettiklerimdir. Biliyorum… Benim gibi sende yazdın mı bir kenara.

Yeni bir defter ile yola çıktım içinde bir nokta kadar serüveni olmayan. Henüz kalemi almamışken elime sanki defterin tüm sayfalarını çoktan yazmışım, çoktan aklımdan geçenleri karalamışım. Notlarım öylesine derin ki… Bir ömür bile sığacak kadar geniş bir çerçevede asılı. İçerisinde beklentilerim, huzurum ve mutluluğum kadar korkularım olan her şey var. Üstelik yazdıklarımın tercümanı olamıyorum. Okusan bile anlamayacağını biliyorum, zaten anlamanı istemiyorum. Zira dağılmanı istemiyorum. Benim gibi, benim dağıldıklarım, toplamaya çalıştıklarım gibi.

Yolun sonunda ne var, beni ne bekliyor. Onları dahi düşünmeden umarsızca tüm düşüncelerimi yansıtan görüntülerde yine sen oluyorsun. Akan yolun arka temasında yine sen, yine senin gülümsemen, yine senin hissettiklerin ve ayrılık gözyaşların var. Deniz mavi değil, ağaç yeşil değil. Huzurum pes pembe değil.

Onlarca yıl sonra dahi yine sen varsın aklımda. Yol kenarında ellerini bıraktığım, gözyaşlarına bir daha dokunamadığım. Doyasıya bakamadığım. Nasıl ki attığın adımları merak ediyorum. Neye güldün, neye ağladın. Neyi merak ettin? Binlerce soru var aklımda uçsuz bucaksız. Hani dert mi benim için… Değil elbette. Ama ediyorum işte hakkım olmadan…