Deniz Mavi Değil, Ağaç Yeşil Değil Ey Aşk

Geri sarma tuşu olmayan son teknoloji bir yaşamın içerisinde yine geçmişi ve geleceğimi sorguluyorum.  Kısa hayatı en uzun haliyle yaşamaya çalışırken mücadelemin sınırsız engellerinde tüm gücümü yitiriyorum.

Hayata adımını atarken hayallerin seninle gelirken yaşam mücadelesi tüm bu hayalleri göz ardı ediyor. Bir süre sonra bakmışsın hepsi birer hikaye olmuş. Hayat öyle bir yola sürüklüyor ki kendini bu yolun içerisinde buluyorsun. Sonra elinde olmadan bu yoldan ayrılmadan devam etmek zorunda kalıyorsun.

Hayat zorlu. Bu zorlu yolda sana eşlik edenler ünlü ama yorgun şairlerin mısraları ve herkesin dinlediği klasik müzikler oluyor. Hatta birçoğu seni anlatıyor. Seninle yol alıyor. Hatta sadece senin için yazılmış tüm mısralar. Zira tam seni anlatıyor. Seni ve beni anlatıyor. Birlikte yaşadıklarımızı anlatıyor.

Koca bir denizin içerisinde kulaç atıyorsun. Mutluluğa attığın her kulaç sanki bir adım daha geride kalıyor. Unutmak istediklerin var ama unutamadıkların senin peşini bırakmıyor. Hani o mektupların var ya hepsini yırtıp atıyorsun. Resimlerin var ya hepsini yakıyorsun. Senden uzak kalmaya çalışırken hayallerini, umutlarını, yaşadıklarını yırtamazsın, yakamazsın. Attığın her adım, aldığım her nefes seni hatırlatırken onlarca yıl geçse dahi en taze haliyle karşımdasın. Ben seni, sen beni ömrümce unutmazsın, unutamazsın.

Geleceğe dair bir beklentimiz yoktu, hayallerimiz yoktu. Birlikte yazacağımız bir yaşam yoktu. Ama her anı seninle birlikte dokunan bir tezgahın parçaları vardı. Her desende sen ve ben, biz vardık. Her bir parçanın sıradan ses tonunda adını koyamadığımız anlam yüklü umutlarımız vardı. Umutlarımızla yeşerirken yine umutlarımızla toprağa gömüldük biz. Her ne kadar geçici olarak çıktımız yeryüzü bizi yine toprağın en derin yerlerine gönderdi bizi. Hani biz gömülmesek te kuru otlar üzerinde atılan her adımın çıkardığı ses kadar öksüzdü sevgimiz. Her başlangıcın ardından veda busesi vardı zorunlu olarak kıldığımız.

Artık hiçbir renk kendini göstermiyor, kendisi olmuyor. Hani pembe, pembe değil, kahverengi, kahverengi değil. Deniz mavi değil, ağaç yeşil değil. Hani yaşayamadım seni doyunca ya. Hep içimde bir uhde kalmıştır.

Ey aşk. Aramıza onlarca kişi geldi, onlarca kişi girdi ya. Olsun hayallerim yine seninle, her ne kadar taze olmasa da umutlarım yine seninle.

Deniz Mavi Değil, Ağaç Yeşil Değil